Ralph de Jongh staat solo op het grote podium en ook nu blijkt weer dat Ralph met gemak een heel plein aan z’n voeten krijgt met zijn heerlijke rauwe blues en ingetogen liedjes. Met diep respect voor dit optreden, maar persoonlijk zie ik Ralph solo toch liever in een iets intiemere setting.  – Bert Reinders, www.thebluesman.net

Harry Muskee schreef in 2004 een aanbevelingsbrief  voor Ralph waaruit het volgende fragment: “Meestal let ik niet zo op voorprogramma’s, maar dit keer hoorde ik een sound die me sterk deed denken aan oude blues zangers die ik in de Delta had gehoord. Ik verwachtte dan ook iemand uit Mississippi te zien, maar tot mijn verbazing zat een lange blonde jongen uiterst origineel slide-gitaar en mondharmonica te spelen.

Inmiddels beginnen insiders Ralph te kennen en ik hoop, dat ook de media hem een podium geven want met een beetje muziekkennis in je bagage is dit een niet te missen kans. U hoort nog van Ralph. Met respect en genoegen, Rolde, Harry Muskee”. Meer BN’ers traden in Muskee zijn voetsporen. Matthijs van Nieuwkerk en Johan Derksen zijn grote fans van Ralph. Ralph mocht in zowel ‘De Wereld Draait Door’ als ‘Voetbal Insite’ optreden.

Hoogtepunt in Ralph zijn muzikale carrière tot nu toe, is het optreden  met zijn band ‘Crazy Hearts’ in een uitverkocht Paradiso (2011). De Jongh wordt regelmatig met Mick Jagger vergeleken. De zangstem van Ralph is bijna identiek aan die van Jagger. Met eenzelfde vibrato. De dynamiek die Jagger op de podia vertoont wordt door De Jongh zelfs overtroffen. Zeker tijdens zijn solo optredens. Ook zijn muziek ligt dicht tegen die van de Stones aan.

Toen Ralph bij ‘De Wereld Draait Door’ speelde stipte Mathijs van Nieuwkerk  de opmerkelijke overeenkomst met Stones en Mick Jagger aan. Als je met gesloten ogen een optreden van Ralph en zijn band Crazy Hearts bijwoont is het alsof je een bij een optreden van de Stones aanwezig bent, maar wat je hoort is wel de eigen sound  van De Jongh. Expressieve songs, maar ook ingetogen ballads. Vele Stones fans hoopten dat ‘the greatest rock and roll band of the world’ ooit nog eens zou terugkeren naar hun bluesroots. Deze fans moeten gewoon een optreden van Ralph de Jongh (met of zonder zijn band) bijwonen. De Jongh is op fantastische wijze verder doorgegaan op de bluesweg die de Stones op een gegeven moment, na ‘Exile On Main Street’, hebben afgebroken.

Geschreven door Peter Uytdehage voor West-Point.nl – Foto door Charlotte Nooteboom

Te koop is onder andere de recent in eigen beheer uitgebrachte CD ‘Free Music’ voor slechts 15 euro (excl. verzendkosten).

Mochten er problemen voordoen met bestellen, neem dan contact op via: shop@ralphdejongh.com

Soms gaat het Amerikaanse gezegde ‘less is more’ op en dat is bij de nieuwe Ralph de Jongh CD ‘Free Music’ zeker het geval. Op de demo, die ik al in mijn bezit had, stonden maar liefst zeventien nummers. Daarvan hebben er uiteindelijk negen de eindstreep gehaald en zijn te vinden op dit in fraai digipak verschenen schijfje.

Natuurlijk is het jammer dat een aantal sterke werkjes afgevallen zijn, maar het eindresultaat is uiteindelijk minder rommelig en een afwisselender geheel geworden en ik kan me goed vinden in de uiteindelijke nummerkeuze.

Vier nummers dateren van februari 2004 en vijf van augustus 2005 en hoewel in 2004 al een aantal nummers gemastered waren en klaar om op cd te verschijnen, is het er dus pas in februari 2012 uiteindelijk van gekomen.

Bij het beluisteren hoor je typisch Ralph de Jong. Zelfs zonder de aanwezigheid en interactie van publiek toch 100 % opgaand in de nummers, die allemaal pas ontstaan zijn in de studio. Enige uitzondering is het van Freddie King bekende ‘Tore Down’, hoewel hier ook al snel tekstueel een eigen draai aan gegeven wordt.

De cd begint met de fraaie, ingetogen ballad ‘Wintertime’ en eindigt met het uitbundige ‘Good Looking’. Verder funky blues in ‘Are You Ready?’, ingetogen langzame blues in het prachtige ‘Christine’, country in ‘Everybody Knows I’m Just A Man’ en rock in ‘Back Down’.

Een cd vol met passie en emotie en na het succesvolle ‘More Than Words’ met the Crazy Hearts weer terug naar de eenvoud van alleen een man met zijn gitaar. Hoewel een paar nummers het ook in bandarrangement prima zouden doen geldt ook hier: ‘less is more’!

Sander Visser was verantwoordelijk voor de opnametechniek en mix, terwijl Richard de Ruiter de producer was en er met veel inzit voor heeft gezorgd, dat ‘Free Music’ uiteindelijk het levenslicht heeft gezien.

De cd is verkrijgbaar bij optredens van Ralph en is verplichte kost voor zijn fans, maar eigenlijk is dit album voor een veel breder publiek geschikt en zou eigenlijk gewoon in elke cd winkel moeten liggen.

Recensie Free Music – Joost Festen – 8weekly 

Het openingsnummer ‘Wintertime’ is ontstaan tijdens de eerste opnamesessie van februari 2004. De pijn en de koude zijn voelbaar in het door De Jongh elektrisch gespeelde en vol emotie gezongen lied. In totaal duurt het album nog geen half uur, maar het zit hem niet in de kwantiteit maar in de kwaliteit. De Jongh: “Dichter bij de oorsprong kan ik met dit album niet komen. Je hoort de liedjes als het ware ontstaan. Voor mij is dit een hele bijzondere cd en ik hoop er nog veel op deze manier te maken.”

De Jongh blijft met de sfeer van Free Music dicht in de buurt van zijn DVD/CD Emotion die een paar jaar geleden het levenslicht zag. “Deze cd is een weerslag van het begin van alles. Wat ik solo speel is altijd oorspronkelijk. Zo maak ik muziek en zo heb ik de liedjes met de band ook geschreven.” De vergelijking met geestverwant Erik Vandenberge alias Crappydog is niet verwonderlijk. “We hebben vroeger samen opgetreden. Als ‘The Blueskids’ speelden Erik en ik nummers van Elmore James, Woody Guthrie, Robert Johnson, Hank Williams, Leadbelly, Charley Patton, Bo Diddley en Chuck Berry. Dit zijn mijn roots. Ik zal altijd solo blijven spelen. Dat is geen keuze maar een noodzaak.”

Thuiskomen
De eerste klanken van Free Music roepen een gevoel op van thuiskomen, bevrijding en helderheid. Alle kwaadheid van de wereld verdwijnt voor even door de eenvoudige doch doeltreffende gitaarklanken van De Jongh in combinatie met zijn doorwrochte zanglijnen. Het beluisteren van Free Music voelt als een weldadige verkwikkende douche na een snikhete dag of op een vroege ochtend als de mist van de nacht net is verdreven. De puurheid van Free Music dringt in zijn volle eenvoud trefzeker door. De Jongh kent ook zijn klassieken: ‘Goodlooking’ zit door het kenmerkende ritme dicht tegen de Bo Diddley-sound aan. Speelt hij liever solo of met de band? “De band blijf ik er zeker naast doen, want de Stones zijn mijn jeugddroom. Bovendien levert het nieuwe ervaringen op, dus is het verrijkend als mens en muzikant.”